Het is allemaal de schuld van de zus van Charles Bradley. Zij nam ‘m mee naar het Apollo Theater in New York toen hij 14 jaar oud was. Daar trad James Brown op en die bezwoer het jochie voor het leven. Sindsdien praatte, zong en bewoog Charles Bradley net zoals ‘The Godfather of Soul’. Het was zelfs het laatste zetje om van huis weg te lopen, waar het allemaal niet zo boterde tussen Charles en zijn moeder.

Een zwervend bestaan leek lange tijd zijn roeping, met een sneu scala aan bijbaantjes naast een nauwelijks noemenswaardige carrière als cafézanger. Totdat zijn moeder smekend belde of hij weer bij haar kwam wonen in 1996. Dat was het moment dat Charles Bradley zich toelegde op het imiteren van zijn grote held James Brown. Black Velvet was de naam en z’n stem werd zijn faam.

Changes

Het hippe Daptone Records ontdekte Bradley rond de eeuwwisseling, liet hem tot wasdom komen in de Menahan Street Band en in 2011 (op 63-jarige leeftijd!) debuteren met een eigen album: No Time for Dreaming. Supergaaf. Een hype, compleet met tranentrekkende documentaire over zijn leven. Bradley had ook daarna geen tijd om te dromen, want hij barstte van de energie en de inspiratie. Een tweede album volgde en nu zelfs een derde: Changes.

Vorige maand scheurde hij zijn ziel open in TivoliVredenburg, op 9 april stond hij in Paradiso. ‘The Screaming Eagle of Soul’ gaat de diepte in, want de 68-jarige Amerikaan is gegrepen door de stand van zaken in de wereld. Het titelnummer van de nieuwe schijf is overigens een Black Sabbath-cover, die zowaar nog somberder klinkt nu zijn moeder overleden is. Jij zou ook een klomp in je maag hebben als je de videoclip ziet.


Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.