Deze maand is het precies 25 jaar geleden dat de aftakeling van ‘Iron’ Mike Tyson begon. Hij had de grootste bokser aller tijden kunnen worden, maar ging knock-out door feesten, coke, drank en vrouwen.

Het loopt in Tokyo tegen enen op deze zondagmiddag 11 februari 1990 – in Amerika is het nog zaterdagavond – en televisiekijkers die wat later hebben ingeschakeld zien wat ze verwacht hadden te zien: Mike Tyson die weer een tegenstander ondersteboven slaat. Als ze wat beter kijken, zien ze dat de twee boksers net de achtste ronde hebben afgerond en dat is toch een grote verrassing. Gemiddeld komen Tyson’s opponenten niet verder dan halverwege ronde vier.  Het is just another day at the office voor ‘Iron’ Mike Tyson, zo lijkt het. In de Tokyo Dome in Japan is zijn tegenstander zojuist na een verwoestende uppercut hard op het canvas gestuiterd.

Terwijl Tyson de neutrale hoek opzoekt, kijkt de boomlange James ‘Buster’ Douglas liggend op zijn rug ietwat verward naar de Mexicaanse scheidsrechter Octavio Meyrán die in woord en gebaar luid en duidelijk richting tien telt. Hij komt tot negen. Buster Douglas wacht tot het laatste moment met overeind komen, staat nog wat wiebelig op de benen, maar mag van Meyrán toch verder boksen. Als hij naar het midden van de ring waggelt en Tyson fanatiek op zich af ziet komen voor een volgende dreun, wordt hij gered door de gong.

‘In minder dan tien jaar
speelt Tyson een vermogen
van 350 miljoen dollar kwijt.’

In het gevecht om de undisputed wereldtitel zwaargewicht – zowel de titels bij de WBC, de WBA als de IBF staan op het spel – was titelverdediger Mike Tyson vooraf zwaar favoriet. Wat heet, The Mirage in Las Vegas was het enige casino dat een weddenschap aandurfde: 42 to 1. Gokkers die 42.000 dollar inzetten op Tyson krijgen bij winst slechts 43.000 dollar terug. Dat is snel verdiend, ruim twee procent rente voor één of twee minuutjes boksen kijken. Veel langer zou de partij niet duren, was de algemene verwachting. Sinds Mike Tyson drie jaar daarvoor op zijn twintigste de jongste wereldkampioen zwaargewicht in de boksgeschiedenis werd, had hij zijn titel al negen keer succesvol verdedigd. Het had het aantal winstpartijen op 37 gebracht, met 33 knock-outs, waaronder zeventien in de eerste ronde. Mike Tyson had nog nooit verloren, was zelfs nog nooit neergegaan.

De bokser uit Brooklyn, New York was niet alleen piepjong, en ongewoon snel voor een zwaargewicht, ook door zijn agressieve stijl van boksen was hij een sensatie geworden. Nooit eerder hadden kenners en liefhebbers iemand gezien die tussen de touwen uitstraalde dat hij zijn opponenten wilde vernietigen, letterlijk. Dat lazen ze in zijn gefocuste en angstaanjagende blik vlak voor een partij, en dat zagen ze als Tyson na de openingsbel uit zijn hoek stormde om meteen de aanval te zoeken. Plat moesten ze, kapot, hoe eerder hoe beter, en als er geen scheidsrechters en jury’s waren geweest, waren er in de vijf jaren dat Tyson als prof bokste zeker slachtoffers gevallen. Volgens een Amerikaanse bokscommentator voelde het soms alsof hij naar een executie zat te kijken. Hij omschreef Tyson als de sterkste en meest intimiderende bokser sinds Sonny Liston. Anderen noemden hem ‘the baddest man on the planet’ en ‘a scary son of a bitch’.

Mike_Tyson_Douglas

Aartsrivaal Douglas laat geen spaan heel van Tyson: hij mept de bokslegende tien rondes lang tegen het canvas (Foto: Getty Images)

Veel van Tyson’s tegenstanders deelden die mening. Ze zouden het nooit toegeven – niet verstandig bij een sport als boksen – en probeerden het te verbergen, maar wie goed keek, vlak voordat de boksers hun hoek moesten verlaten, zag steeds hetzelfde: angst. De pure doodsangst van iemand die in het wild op een leeuw stuit. Tyson was natuurlijk geen beest, maar zijn manier van vechten had wel iets dierlijks, iets ongetemds. Vooral in het begin van een partij toonde hij de agressie van een dier dat lang en vaak door de tralies heen getreiterd was en net ontdekt had dat zijn kooi niet goed was afgesloten. Tyson’s tegenstanders voelden zich als bezoekers van die dierentuin. Het was niet verwonderlijk dat boksers ondanks de riante vergoeding die ze kregen niet uitkeken naar een treffen met Tyson. De ervaren, ongeslagen Michael Spinks, de eerste bokser in de geschiedenis die zowel wereldkampioen in het halfzwaargewicht als in het zwaargewicht werd, kreeg dertien miljoen dollar voor het titelgevecht met Tyson, maar vlak voor de partij was zijn gelaatsuitdrukking op z’n minst bezorgd te noemen. Al na 91 seconden lag Spinks uitgeteld naar het dak te staren. Hij stopte onmiddellijk met boksen.

Lees verder >>


Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.