Erotisch verhaal: ‘Het feit dat hij me hiervoor gaat betalen maakt me ongelofelijk geil’

Na mijn avontuur met Freja bij de waterval begin ik vol goede moed aan de derde week van mijn trip. Mijn huid is al aardig gebruind en in mijn donkere haar zitten inmiddels flink veel blonde plukken van de zon – iets dat bij de Italianen goed in de smaak valt, want ik word continu nagefloten. Inmiddels ben ik getraind in het Italiaanse spel van verleiding, ik kan iedereen naar me laten kijken. De seks in de lucht is overal voelbaar.
Helaas komt er qua avontuurtjes in Florence niet veel van de grond. Ik heb voor een hostel gekozen waar alleen maar suffe tieners logeren. Het is er heet, de WiFi werkt traag, en ik deel mijn kamer met twee zeer luidruchtige Spaanse zusjes die continu TikTok-dansjes staan te oefenen. Maar het ligt ook midden in de stad en het uitzicht maakt een heleboel goed. Op het heerlijke dakterras, met een bord pasta en een glaasje gekoelde rode wijn voor mijn neus, strekt de stad zich voor me uit als een ansichtkaart. De gebouwen in Florence zijn laag: alles om het Florentijnse stadsbeeld en haar zichtlijnen te eren. De koepel van de Duomo domineert de horizon. Ik tuur naar beneden en hoor een scooter zachtjes optrekken, luid gelach en het tingelen van bestekjes op een terras. De wind trilt warm langs mijn benen en onder mijn rokje. Life is good.

Transactie geweigerd

De volgende dag wandel ik in de ochtendzon neuriënd naar het Uffizi Museum. Helaas zakt de moed me daar direct in mijn schoenen. Er staat namelijk een rij van hier tot aan Pisa. Een klamme stoet toeristen schuifelt richting de entree. Sandalen, sokken, zweet. Wanneer ik eindelijk aan de beurt ben, stelt de baliemedewerker voor dat ik een passe-partout koop. Prima, ik ben hier nog wel even. Eens zien waar die hele De Medici-hype nou om te doen is. Ik leg mijn telefoon op de pinautomaat, maar er klinkt een keiharde piep: transactie geweigerd. Een klein rood kruis op het scherm staart me aan, net als de baliemedewerker en de rest van de rij. Hoe kan dat nou? Al mijn declaraties zouden gisteren gestort worden. Vlug open ik mijn bankapp: zes euro. Achter me begint iemand ongeduldig te zuchten. Ik lach ongemakkelijk en mompel iets over een misverstand.
Dan klinkt achter me een stem. ‘Here you go.’
Achter me staat een vrouw met een enorme zwarte hoed. Het werpt een schaduw over haar gezicht. Voor ik iets kan zeggen, gaat er een briefje van honderd voor mijn neus langs. De baliemedewerker geeft mij de passe-partout en gebaart daarna dat ik uit de rij moet stappen. De donkerbruine ogen van de vrouw piercen door me heen.
‘Make sure you see the Botticelli, and remember…’ Ze duwt een kaartje in mijn handen. ‘... no woman is broke in Florence.’

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Het museum was prachtig. Caravaggio, Da Vinci, Giotto. Alles was nog mooier dan ik dacht. Toen ik oog stond met De Geboorte van Venus van Boticelli, prikte er iets achter mijn ogen. Terug in het hostel verbreekt de betovering direct. Op het dakterras wordt tafeltennis gespeeld en iemand draait keiharde kutmuziek. Ik staar naar mijn laptop en probeer wat te schrijven, maar het lukt niet. Het donkerrode kaartje van de vrouw schreeuwt om aandacht. Ik pak het uit mijn tas en lees: Club Aurora. In het midden een illustratie van een vrouw in een martiniglas. Ik werp nog een keer een blik op de tieners en besluit: weg hier. Ik spring onder de douche, scrub mijn hele lijf, en plamuur mijn gezicht hoerig vol met make-up. Ik heb ineens zin om me te misdragen vanavond. Mijn bh-tje laat ik thuis, waardoor mijn borsten precies goed vallen in de decolleté van mijn playsuit.

Ga ik dit echt doen?

De club ligt aan de rand van het centrum. Mannen in maatpakken. Vrouwen in glimmende jurken. Weinig lampen, veel sigaren en whiskey. Een man in een grijs driedelig pak en een schreeuwend horloge vraagt of hij me iets mag inschenken. Hij is veel te oud, misschien wel bijna zestig, en kijkt behoorlijk arrogant uit zijn ogen, maar toch voel ik iets gloeien. Ik heb er zin in en kies voor een fles bubbels. Eindelijk weer een beetje luxe, dat heb ik wel verdiend. We kletsen wat en ik lieg mijn hele identiteit bij elkaar. Lying is the most fun a girl can have, without taking her clothes off – zullen we maar zeggen. Als de fles op is, steekt hij zijn hand uit en leidt me naar een kamer achterin de club. Ga ik dit echt doen? Mijn gedachten zijn een beetje troebel geworden van de bubbels. De kamer is rood verlicht. Een rond bed. Spiegels aan het plafond.
Oh my God, ik ben echt in een seksclub beland!
De man leunt tegen de muur aan. Hij kijkt naar mijn blote benen en mijn decolleté. Ik loop naar het raam en raap mijn gedachten bij elkaar. Wat doe ik hier? Wat wil hij? Wat wil ik?
De man kucht. ‘Two hunderd.’
Tweehonderd euro? Wat denkt hij wel niet? Hij wil een spelletje spelen? Oké, dan gaan we een spelletje spelen. Ik schud mijn hoofd.
‘Three hundred.’ Hij maakt zijn manchetten al los. ‘Just use your hands.’
Driehonderd? No way. Ik loop naar hem toe.

Hij is veel te oud, misschien wel bijna zestig, en kijkt behoorlijk arrogant uit zijn ogen, maar toch voel ik iets gloeien

Hij is echt heel oud, maar niet lelijk, verre van zelfs. Als hij zijn hand op mijn schouder wil leggen, stop ik meteen.
‘No touching.’
Ik kan niet geloven dat ik dit zeg. Direct haalt hij zijn hand weg. Wauw. Heb ik mijn roeping gemist? Had ik meesteres moeten worden?
‘But I really want you.’ Hij kijkt er een beetje beteuterd bij.
Ik denk aan de blik van de Venus. Oneindig. Onaantastbaar. Fuck it. Ik maak de knoop van zijn broek los. De broek valt met een doffe plof op de grond. Ik staar hem aan.
‘I can hear you have a really big wallet.’
Dan ga ik op mijn knieën op het ronde bed zitten. Mijn rug naar hem toe. Ik schuif de playsuit tot net over mijn billen. Ik raak mezelf aan. Over de stof van mijn slipje. Over mijn schouder kijk ik de man aan.
‘If you add another zero, you can have all of me.’
De man twijfelt geen seconde. Hij stapt naar me toe en duwt me voorover op het ronde bed. Met een hand pakt hij ruw mijn haren beet.
‘You like this game?’
Met zijn andere hand trekt hij mijn string verder naar beneden en zonder waarschuwing stoot hij naar binnen. Hij beweegt hard, ritmisch, mechanisch. Het is heerlijk. En het feit dat hij me hiervoor gaat betalen maakt me ongelofelijk geil.
‘Yes,’ kreun ik.
Ik heb geen idee wie dit is en juist dat maakt het zo lekker. Ik wil hem dieper voelen. Ik laat me in het matras duwen. Vanavond ben ik iemand anders. Iemand die ontvangt. En dus kreun ik gewillig. Als ik omhoog kijk zie ik in de spiegel zijn handafdrukken op mijn billen. Hoe hij heen en weer beweegt. Zijn hongerige blik.

Drie uur later check ik in bij een dik hotel. In het grote bed met knisperende witte lakens boek ik een massage, pedicure en manicure voor de volgende dag. Naar mijn hoofdredacteur stuur ik een lijstje met eetadresjes waar ik nooit ben geweest en een lollige anekdote over eten met je handen. Want soms weet je pas wat iets waard is, als je het zelf aanraakt.

Florence van de Haar (1993) is part-time schrijver en full-time lekker wijf. Voor Playboy haalt ze herinneringen op aan een wilde Italiaanse zomer. Volgende maand: Milaan

Misschien ook voor jou:

Erotisch verhaal: ‘Hij kijkt vol verwondering, alsof dit zeldzaam is. Worden Italianen nooit gepijpt of zo?‘ | Playboy