Erotisch verhaal: ‘Ik wil maar één ding. Dat weet je toch?’

Milaan is 180 graden anders dan de stad Florence. Het licht is hier veel harder, net als de blikken en de hakjes van alle modestudenten op de stoeptegels. Milaan lijkt een stad waar je geen seconde mag verslappen. Gelukkig ben ik ready to rumble, want vanavond moet ik naar een zaak die net de eerste ster in de wacht heeft gesleept. Een ‘traditionele osteria met moderne fusion’. Blablabla. Het zal wel. Ik trek mijn wielrenbroekje aan, lichtblauw, strak en met precies genoeg cameltoe om een paar hoofden te laten draaien. Milaan mag dan vol fashionista’s zitten, ik weet ook hoe ik aandacht moet grijpen. En met een chique wit bloesje en een paar hoge hakken kom je overal wel mee weg – gok ik.
Binnenin het restaurant heerst de standaard Milanese mengelmoes: modellen, oude mannen, hier en daar een verdwaalde designer die notities maakt in een Moleskine. Veel glanzende kleding en matte blikken. Ik ga op zoek naar een vrij tafeltje. Dan zie ik hém zitten. Wat doet hij hier in godsnaam? Zijn blonde haar zit zoals altijd glad naar achteren gekamd en zijn polo veel te strak om zijn afgetrainde borstkas. Een paar jaar geleden schreven we voor dezelfde krant. Daar werkten we samen aan een reportage – hij stal mijn intro, ik sliep met zijn bron. Sindsdien is het oorlog. Hij is de ‘serieuze journalist’ die zich verdiept in tech, terwijl ik me, volgens hem, vermaak in het ‘hersenloze, glitterende wereldje van hotspots’. En daar zit hij dus. Net iets te zeker van zichzelf. God, wat haat ik die arrogante trek om zijn mond.

Ik trek mijn wielrenbroekje aan, lichtblauw, strak en met precies genoeg cameltoe om een paar hoofden te laten draaien

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

‘Wat de fuck doe jij hier?’ vraag ik terwijl ik mijn tasje op de lege stoel naast hem gooi.
Hij grijnst. ‘Moet jij niet heel gauw terug naar de kust om stukjes over verse visjes te schrijven?’ Hij bekijkt me van top tot teen. ‘Interessant broekje heb je aan.’
Die ogen. Die hese stem. Die lach. Ik laat mijn blik over zijn brede schouders gaan.
‘Je ziet er goed uit, voor jouw doen,’ zeg ik.
‘Komt omdat ik naar jou kijk, schat.’
Ik gebaar naar de tafel. ‘Mag ik nog gaan zitten of wat?’
‘Tuurlijk, kies maar een stoel.’
‘Maar als je alleen maar saaie shit wil bestellen, ben ik direct weer weg.’
Hij grijnst. ‘Nog altijd even mild van toon.’
‘En jij nog altijd zeer voorspelbaar, vermoed ik zo?’

Ik wil maar één ding

Maar hij blijkt niet voorspelbaar. Sterker nog, hij bestelt precies waar ik zin in heb. Frutti di mare met venusschelpen, linguine pasta met verse kreeft, entrecote met balsamico-glazuur. We drinken flink. Eerst wit, dan rood, daarna negroni’s. Ik vertel over Rome, Napels en Florence, hij over zijn nieuwe baan als techconsultant – gaap. Gebraden duif, meloengelei met citroenbladeren en jasmijn, gestoofde kip met pepers, pasta met kippenlevertjes. Alles komt in afgemeten porties langs.
‘Tering,’ zegt hij bij de zoveelste gang. Zijn stem is nog heser van de sterke drank en de sigaar die we deelden tussen de gangen door. ‘Wat zijn dit voor muizenhapjes?’
Ik weet dat ik nu eigenlijk iets pinnigs moet zeggen over wat voor cultuurbarbaar hij is, maar ik lach alleen maar ,want godver, wat ziet hij er lekker uit. En eerlijk? Het voelt best chill om me een beetje aan hem over te geven.
Na een paar uur verplaatsen we naar de bar. Daar hangt hij een eindeloos verhaal op over hoe nutteloos mannen zich tegenwoordig voelen. De lucht buiten is inmiddels donkerblauw geworden en het restaurant is bijna leeg. Dit gaat me allemaal veel te langzaam...
‘Nutteloos? Welnee.’ Ik leg mijn hand op zijn bovenbeen. ‘Genoeg mensen willen iets van jou.’
‘En jij?’ vraagt hij.
Zie ik het goed? Is hij ineens een beetje verlegen geworden?
‘Ik wil maar één ding.’ Ik leun dichter naar hem toe. ‘Dat weet je toch?’

We staan op. Hèhè, hij snapt het. Zijn hand raakt mijn onderrug aan als we de tent verlaten. Alles in mijn lijf suist. Ik heb zin in hem. Zeker nu ik weet dat hij een beetje zenuwachtig is. Zijn hotel is vlakbij. Een oud pand zonder lift. De trappen kraken enorm en we giechelen als twee kleine kinderen die bang zijn om hun ouders wakker te maken. Als we boven aankomen moeten we allebei even uithijgen. De kamer is koel en beige. Hij doet de deur achter ons dicht en het licht knippert aan. Daarna loopt hij naar de minibar en vist er twee kleine flesjes whiskey uit. Zijn normaal zo strakke coupe hangt losjes voor zijn gezicht en er parelt een druppel zweet op zijn voorhoofd.

Niet stoppen

‘Moed indrinken?’ vraag ik, terwijl ik mijn hakken uitschop. Hij antwoordt niet – eindelijk uitgeluld – maar zijn ogen volgen elke beweging die ik maak. Ik pak hem bij zijn overhemd vast en duw hem tegen de rand van het bed.
‘Ga maar even zitten,’ zeg ik zacht.
Ik maak mijn bloesje los. Knoopje voor knoopje. We blijven elkaar aankijken. Zijn ademhaling wordt zwaarder, zijn pupillen groter. Hij wil dichterbij komen, maar ik leg mijn hand tegen zijn borst. Ik vind dat hij nog eventjes moet wachten. Ik stop twee vingers in mijn mond. Laat ze over mijn stijve tepels gaan. Ik voel zijn blik branden.
‘Nu mag je,’ zeg ik.
Zonder aarzelen trekt hij in één beweging mijn broekje naar beneden. Hij gaat voor me zitten en in precies het goede tempo verdwijnt hij tussen mijn benen. Hij weet precies wat ik wil. Hoe hard, hoe zacht, hoe snel, hoe langzaam.
‘Niet stoppen,’ fluister ik.
Ik wil hem nog dichter tegen me aan. Precies als ik voel dat ik niet meer kan, trekt hij me op bed. Zonder oogcontact te verliezen manoeuvreert hij zich boven me. Ik ga met mijn vingers over zijn erectie. Ik wil voelen hoe hard hij voor me is. Dan duwt hij heel langzaam naar binnen. Ik klem mijn benen om zijn middel. Duw mijn heupen tegen hem op. Zet mijn nagels in zijn schouders. Ik voel zijn hart door zijn borstkas heen tegen me aan bonken. En alles trilt. Hij gaat steeds sneller en harder. Mijn rug komt los van het matras. Hij blijft me aankijken. Nog harder. Hij brengt me naar zo’n diepe climax, dat ik in het kussen moet bijten.

De volgende ochtend sluip ik in alle stilte weg. De rest van de minibar neem ik mee – dat we seks hebben gehad, betekent natuurlijk niet ineens dat we vrienden zijn. Misschien haat ik hem nu zelfs nog wel meer, nu blijkt dat hij zo goed weet wat ik wil. In de koffiezaak op de hoek van de straat tik ik direct mijn recensie. Het eten was heerlijk, de drankjes perfect, en de porties? Die waren precies goed.

Florence van de Haar (1993) is part-time schrijver en full-time lekker wijf. Voor Playboy haalt ze herinneringen op aan een wilde Italiaanse zomer. Dit is het vierde en laatste deel. In de papieren Playboy schrijft ze vanaf december verder over haar avonturen, te beginnen met een wilde avond in Amsterdam.

Zie ook:
- Florence does Italy. Deel 1: Rome (‘Hij kijkt vol verwondering, alsof dit zeldzaam is. Worden Italianen nooit gepijpt of zo?‘)
- Florence does Italy. Deel 2: Napels (‘Fuck, wat heb ik zin in haar. Zou zij mij ook willen?’)
- Florence does Italy. Deel 3: Florence (‘Het feit dat hij me hiervoor gaat betalen maakt me ongelofelijk geil’)

Misschien ook voor jou:

Erotisch verhaal: ‘Hij kijkt vol verwondering, alsof dit zeldzaam is. Worden Italianen nooit gepijpt of zo?‘ | Playboy