Je hoeft je oude ‘ik’ niet meteen weg te gooien als je je voortplant

Als ik aan vrienden met gezinnen vertel dat ik onlangs achter op de motor van een leuke advocaat door de verlaten straten van Parijs reed na een schitterende avond in een ondergrondse jazzclub, zie ik hoe ze genieten. Mijn verhaal, mijn ervaring, is voor hen slechts een fantasie. Je hoort wel vaker dat mensen die in een relatie zitten nog zó weinig meemaken dat ze leven door de ‘wilde’ verhalen van hun single vrienden. Dat vind ik altijd een beetje sneu. Ik heb geen kinderen, gelukkig, dus misschien heb ik het mis, maar je hoeft geen monotoon leven te leiden als er eenmaal nageslacht tussen je benen vandaan gekropen is.
Vriendinnen die vroeger gerust iemand pijpten op het toilet in de club, zitten nu onder de kinderkots en babypies als ik met ze afspreek. En dan gaan ze ook nog eens opscheppen over hun geniale kinderen en miepen dat ze hun oude leven zo missen. Hun wereld wordt kleiner en sociale interactie vindt vaak plaats met gelijkgestemden, want ‘dan kun je zo lekker over de kinderen kwebbelen’.

‘Je leven wordt zo anders als je eenmaal ouders bent,’ zeggen ze dan. Dat geloof ik best. Toch zijn er ouders die hun oude leven nooit hebben afgezwaaid. Dat hoeft volgens mij ook helemaal niet. Toen ik laatst vroeg wie er mee wilden naar een fetisjfeest, was het stel wier nieuwste baby nog maar net is geboren het meest enthousiast.
Het is begrijpelijk dat wanneer je hebt gewerkt, gekookt, gewassen, de kinderen op bed hebt gelegd, en er wordt verwacht dat je óók nog een geile wip in de slaapkamer doet, dat er gewoon soms niet meer in zit. Dat je slaap verkiest boven een romantisch etentje of een spontane avond uit. Maar je geeft je leven dan ook wel een beetje op. Ik ben single en ik ben ook chronisch moe. Er is niemand die mijn afwas doet, wasjes draait, eten kookt, of inchipt voor de huur. Dat doe ik helemaal alleen. Daarnaast onderhoud ik al mijn (internationale) vriendschappen actief. Wanneer ik een date heb gehad en de hele nacht heb genaaid, dan ben ik de volgende dag ook gewoon verrot, terwijl ik weer van alles moet regelen en doen.
Toegeven aan vermoeidheid is een keuze. Ik geniet intens van avonden op mijn bank en vroege zaterdagochtenden in de gym. Zonder kater, zonder verhaal. Maar ik heb ontzettend veel herinneringen, omdat ik ze ook daadwerkelijk maak.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Dat kost een beetje moeite, en ik heb heus niet altijd zin, maar aan het eind van de rit kan ik in ieder geval zeggen dat ik heb gelééfd.
Je hoeft je oude ‘ik’ niet helemaal weg te gooien op het moment dat je in een nieuwe fase belandt. Er bestaat zoiets als balans. Laat je af en toe nog eens even lekker gaan.
Neuk je partner suf. Beland samen in een club. Doe eens gek. Zul je zien dat dat prima kan en dan hoef je ook niet meer door de verhalen van anderen te leven.

Ginny Ranu (1985) is ondernemer, schrijver met het hart op de tong en sinds 1999 niet meer offline geweest. Voor Playboy tikt ze elke maand over haar wel en wee in haar Amsterdamse biotoop.