We moeten het even hebben over ‘the morning after’: de ochtend dat je ontwaakt naast iemand met wie je seks hebt gehad. Als dit gebeurt, weet dan dat er een max tijdspanne is waarin je nog in elkaars gezelschap mag verkeren. Na hooguit een uur moet een van beiden split. Met veel cringe denk ik terug aan de tijd dat situationships nog scharrels werden genoemd en ik, als ik er met eentje sliep, de volgende dag véél te laat de deur uit liep. Vaak kwam zo’n rendez-vous tot stand in de nacht ervoor, ergens in de club. Brak van de drankjes werd ik wakker in een ietwat muffig mannenbed. Reden genoeg om het huis uit te haasten, ware het niet dat de kater mijn lichaam en mijn brein deed functioneren in standje achterstevoren. Niet vooruit te branden stelde ik het douchen, aankleden en wegwezen zo lang mogelijk uit. Steevast omdat ik de motivatie simpelweg niet kon vinden om met mijn gare hoofd het OV terug naar huis te trotseren.
Helaas zijn er in die periode signalen geweest die aan mijn aandacht waren ontglipt. Zo leerde ik pas later dat vrijwel alle excuses die mannen gebruiken om iemand de deur uit te werken naar alle waarschijnlijkheid compleet zijn verzonnen. Nee, er is geen lunchafspraak, nee, er hoeft niet te worden gewerkt; je scharrel wil gewoon weer even lekker alleen zijn.
Tot deze realisatie kwam ik pas nadat mijn relatie van zeven jaar ten einde kwam en ik zelf af en toe weer iemand had te ‘logeren’. Gelukkig zijn de meeste mensen wel ontvankelijk voor smoezen die worden aangehaald om het rijk te heroveren. Anderen weer niet.
Ooit had ik te maken met zo’n ‘Plakker’. Natuurlijk had ik ’m te goed vertroeteld met een lekker ontbijt en een gezellig huis om in te chillen, maar na een ochtendwip, afbakbroodje en een gebakken ei was het echt tijd om te gaan. Helaas kwam die boodschap niet helemaal aan. Nood breekt wet en dus maakte ik me schuldig aan een keiharde leugen om de Plakker te kunnen lozen. Sterker nog, ik ben de leugen uit wanhoop gaan leven. Zogenaamd moest ik me klaarmaken voor een afspraak. Toen de Plakker tijdens mijn make-uproutine nog steeds de deur niet uit was gesneld, moesten de maatregelen worden aangescherpt. Niet alleen had ik me opgemaakt voor een afspraak die niet bestond, nu moest ik me ook nog gaan aankleden en mijn appartement daadwerkelijk verlaten.
Tegelijkertijd liepen we naar buiten. Zodra de scharrel op zijn fiets de straat uit verdween, deed ik nog één schijn-blokje om en haastte me vervolgens vliegensvlug terug naar huis. Hup, dat joggingspak weer aan, make-up weer van mijn gezicht. Mezelf horizontaal geparkeerd op de bank met geen enkele intentie om daar nog vanaf te komen.
Tegenwoordig wil ik dolgraag terug naar mijn eigen huis als ik bij iemand in bed ben beland. Na het ontwaken blijf ik braaf nog even liggen. Meestal wordt er dan wat hand-en-spanwerk verricht. Daarna maak ik aanstalten om te gaan. Samen een bordje scrambled eggs en ik zit weer netjes in de Uber. Plakkers die te lang blijven verzoek ik tegenwoordig gewoon om te gaan. Het is leuk geweest, show’s over, het ligt niet aan jou en bedankt voor de leuke avond, maar ik ben mentaal uitgecheckt en voor jou is het inmiddels ook tijd om je spullen bij elkaar te pakken.
Ginny Ranu (1985) is ondernemer, schrijver met het hart op de tong en sinds 1999 niet meer offline geweest. Voor Playboy tikt ze elke maand over haar wel en wee in haar Amsterdamse biotoop.