Ginny over die ene piemel: ‘Ik was dickmatized‘

Laatst scrolde ik langs een reel met een oude video van een red carpet-event waarin Angelina Jolie naar Billy Bob Thornton keek. Begin deze eeuw waren zij een koppel. Van de glossy magazines die ik achterin de klas las, herinner ik me dat ze een hele vurige relatie hadden en elkaar regelmatig aflikten voor het oog van de camera. Maar als je Angelina naast Billy Bob zet, lijkt het toch niet helemaal te kloppen. Zij is één van de mooiste vrouwen ter wereld en hij, hij ziet eruit als een slungelige Amerikaanse vrachtwagenchauffeur. Haar blik in de video, echter, doet geloven alsof ze naar een god kijkt. Wat is er zó speciaal aan deze man? De commentsectie bood al snel opheldering: Angelina was ‘dickmatized’.

Ook ik ben weleens dickmatized geweest. Dat betekent dat de seks zó goed is, dat je in feite bent gehypnotiseerd door de pik. Daardoor kun je niet meer rationeel naar de situatie kijken en gedoog je zaken die je normaal gesproken niet door de vingers ziet.
De laatste keer dat mij dit overkwam is niet lang geleden. Sinds een jaar of vier scharrelde ik af- en aan met een ietwat jongere man die op papier zeker weten geen match zou zijn.
Hij is alleen ambitieus als je ‘vrienden hosten en boodschappen doen voor de borrel’ meetelt, praat onafgebroken onverstaanbaar over dingen die totaal buiten de context van een gesprek vallen en loopt erbij als Rik Felderhof in Villa Felderhof. Met geen van die punten is echt iets mis, maar samen passen ze niet bij wat mij aantrekt in een man. Wanneer we met elkaar in bed lagen, lagen de zaken heel anders.
Zodra hij met zijn hand mijn lichaam aanraakte, was al het bovenstaande direct vergeten. Mijn benen vielen per ommegaande open als een Chinese plissé-waaier en als hij in me kwam, kon je net zo goed meteen een trouwring om mijn vinger schuiven, want het antwoord zou tot de dood ons scheidt ‘JAAA!’ zijn geweest.

Ik heb hem nog net niet gesmeekt om een vaste relatie, en ik weet voor negenennegentigkommanegen procent zeker dat ik dat eigenlijk helemaal niet zie zitten. Echter: steeds als hij met een handdoek mijn rug af had genomen, was ik weer voor onbepaalde tijd ontoerekeningsvatbaar. Compleet ‘dickmatized’ was er even niets meer aan te doen; enkel door het verstrijken van de tijd kan deze irrationele staat slijten.
Inzicht hebben in je zwaktes is een kracht, want dan kun je er iets mee doen, al is het om te leren. Dit jaar zullen goeie pikken en vaardigheden geen vat meer op me hebben. In 2026 ga ik het heus écht anders doen.