Mijn eerste sex afspraak: die donderdagavond in De Pijp die ik niet meer vergeet

Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met een externe partner.

En ergens onderweg was ik gewoon... blasé geworden. Niet bitter of zo, dat is een ander verhaal. Meer dat soort koele onverschilligheid waarbij je nog wel meedoet, maar eigenlijk al weet hoe het afloopt. Alsof de magie van het ontmoeten van iemand nieuws er stilletjes tussenuit was geglipt, zonder dat ik het had gemerkt. Ik deed nog mee, maar ik geloofde er niet meer echt in.

Ik dacht dat ik alles al kende. Tot die bewuste donderdag.

Waarom ik die avond een sex afspraak maakte

Die dag was gewoon oké geweest. Prima werkdag, niks bijzonders, niks mis. Gewoon zo'n dag waarop alles loopt zoals het moet lopen, maar waarop niks je echt raakt. En precies dat soort dagen maken je soms een beetje hongerig naar iets dat anders voelt. Iets buiten je vaste route. Iets dat niet al vaststaat voordat het begonnen is.

Ik had ook gewoon thuis kunnen blijven. Netflix, een biertje, vroeg naar bed. Maar ik voelde me te onrustig voor die optie.

Het was maar een afspraak… tot het iets blootlegde dat ik niet kon negeren.

Een vriend van me had een week eerder iets gezegd dat bleef hangen: "Je kan blijven doen alsof iedereen doodsbang is voor intimiteit, of je gaat gewoon eens kijken wat er gebeurt als je die filter weghaalt." Hij zei het een beetje laconiek, zoals hij de meeste dingen zegt. Maar het bleef ergens zitten.

Dus ging ik die avond naar Afspraak.nl. Niet omdat ik per se een quickie wilde scoren, dat was het echt niet. Meer uit nieuwsgierigheid. Ik wilde gewoon testen of een sex afspraak maken echt zo anders was dan wat ik al kende, of dat het gewoon een ander jasje was voor hetzelfde oude liedje. Ik wilde weten of mijn cynisme zichzelf in stand hield, of dat er iets was dat het kon kraken.

Zo begon mijn eerste echte sex afspraak. Of beter gezegd: zo begon ik te onderzoeken wat er nog mogelijk was als je stopt met doen alsof.

Zij was gewoon anders, en ik merkte het meteen

Ze heette M. Ook Amsterdam, 32 jaar, werkte in de media. Maar wat haar anders maakte, had niks te maken met haar profiel of haar foto. Dat soort dingen zeggen eigenlijk nooit zoveel.

Het was haar toon.

Ze schreef zonder omhaal. Geen spelletjes, geen overdreven ironie, geen raadseltjes waar je drie berichten lang overheen moet nadenken. Geen van die klassieke trucjes waarbij iemand doet alsof ze niet geïnteresseerd is terwijl ze dat duidelijk wel is. Gewoon iemand die precies weet wat ze wil en daar geen excuses voor maakt. Ze schreef zoals iemand die klaar is met theater, en die er ook geen zin meer in heeft.

Dat is zeldzamer dan je denkt.

We hadden 45 minuten een gesprek dat meteen ergens over ging. Geen opwarmrondje, geen checklist van hobby's en favoriete series. Gewoon twee mensen die direct de diepte in gingen, zonder er een big deal van te maken.

Ik zei: "Zullen we een glas wijn drinken? Bar Mundi in De Pijp, zit praktisch tussen ons in."

Zij: "Deal. Ben er over 40 minuten."

Geen gedoe. Geen drie berichten lang twijfelen. Geen "misschien, laten we kijken". Gewoon: deal.

En ik wist op dat moment al, dit wordt anders dan wat ik gewend ben

Wat er gebeurde in de bar

Ik was er eerder, bestelde een Pinot Noir, en wachtte. Ik keek een beetje om me heen, de vertrouwde De Pijp-drukte, mensen die aan het afkomen waren van hun werkdag, gesprekken die over elkaar heen tuimelden. En toen liep zij binnen.

Ze liep naar binnen alsof ze er al thuis was. Geen show, geen overdreven entree, niks van dat nonchalante "ik doe alsof ik je nog niet zie"-gedoe. Gewoon een vrouw die binnenkomt, je ziet, en gewoon op je afloopt. Zwarte blazer, T-shirt eronder, subtiele parfum. Kleine details die alleen werken als iemand ze gewoon van nature goed aanvoelt, niet als ze er bewust over hebben nagedacht.

We praatten eerst over werk, maar dat verschoof al snel naar iets anders. Iets echters.

Op een gegeven moment zei ze, bijna nonchalant, terwijl ze haar glas vasthield: "Mannen verwachten nog steeds dat vrouwen die open zijn over wat ze willen... een beetje instabiel zijn. Alsof verlangen een gebrek is. Heb ik nooit begrepen."

Ik zei: "Misschien zijn mannen gewoon bang om iets aan te raken wat ze niet kunnen controleren."

Ze keek me aan. Niet lang, niet dramatisch. Maar met die blik waarbij je precies weet: ja, dat is het. Die blik die zegt dat iemand je begrijpt zonder er woorden aan te hoeven toevoegen.

Maar het gekke was, ik voelde geen adrenalinekick. Geen van die zenuwachtige opwinding die je normaal voelt als iets spannends op je afkomt. Ik voelde rust. Dat soort kalme, volwassen rust die je alleen ervaart als iemand je niet aan het testen is, geen spelletje speelt, maar je gewoon ontmoet zoals je bent. Zonder agenda.

We bestelden nog een glas. Praatten verder. Lachten ook gewoon, want het was niet allemaal diepzinnig, het was ook gewoon gezellig. Dat soort combinatie die je eigenlijk zelden tegenkomt.

We betaalden, liepen naar buiten. De straat was nog nat van een korte bui die eerder die avond was gevallen. De Pijp rook naar natte stoep, avondeten uit open ramen en april. Dat soort avond die gewoon goed zit, zonder dat je precies kunt zeggen waarom.

Ze zei: "Wil je naar mijn plek? Is vijf minuten lopen."

Geen twijfel in haar stem. Geen vraag die eigenlijk een hint was. Gewoon een uitnodiging.

Ik zei ja.

Hoe het voelde toen de deur dichtging

En dáár begreep ik dat een sex afspraak niet zou worden wat ik had verwacht. Niet de versie die ik in mijn hoofd had samengesteld onderweg naar de bar.

Ze schonk wijn in, leunde tegen het aanrecht en keek me aan. Dat soort oogcontact dat nergens op wacht, geen goedkeuring nodig heeft, geen bevestiging zoekt. Gewoon aanwezig. Gewoon echt.

Ik had verwacht dat we nog twintig minuten over koetjes en kalfjes zouden praten, zoals dat altijd gaat als seks een beetje in de kamer staat te hangen. Dat ongemakkelijke tussenstuk waarbij niemand het wil benoemen maar iedereen het voelt. Maar dat gebeurde niet.

We praatten gewoon door, en het werd dieper zonder dat het zwaar werd. Makkelijk, bijna. Alsof we elkaar al jaren kenden, terwijl het nog maar een uurtje was. Ze vertelde iets over haar werk, ik vertelde iets over Amsterdam zoals ik het had leren kennen. En op een bepaald moment was er gewoon geen afstand meer.

En ja, het werd lichamelijk. Maar niet wild of onhandig, niet die ongemakkelijke eerste-keer-energy die je soms hebt met iemand nieuw. Gewoon vanzelfsprekend. Aanraking als communicatie, niet als prestatie. Ze wist precies wat ze deed, en niet op een berekende manier op een manier die gewoon klopte. Precies dat soort sensualiteit die je niet kunt faken en ook niet kunt plannen.

Ik was naar binnen gegaan met het idee dat een sex afspraak puur fysiek zou zijn. Een soort nette uitlaatklep, efficiënt en verder niks. Maar wat ik niet had verwacht, was dat het mentaal en fysiek gewoon synchroon liep. Geen lust zonder ziel, maar ook geen liefde. Iets daartussenin, die derde categorie die we eigenlijk nooit een goede naam hebben gegeven. De categorie waarin je gewoon leeft, in plaats van dat je een rol speelt. Waarin je aanwezig bent in plaats van dat je nadenkt over hoe je overkomt.

Dat is zeldzamer dan mensen denken.

Bekijk ook

Erotisch verhaal: ‘Hij kijkt vol verwondering, alsof dit zeldzaam is. Worden Italianen nooit gepijpt of zo?‘ | Playboy

Wat er overbleef toen ik naar huis liep

Ik vertrok later dan gepland. Niet omdat we nog een gezellig nagerecht nodig hadden, of omdat het allemaal zo episch was dat we het niet los konden laten. Maar gewoon omdat de nasleep prettig was. Stil. Zacht. We praatten nog wat, rustig, zonder dat het ergens naartoe moest. Niet sentimenteel, maar aanwezig. Dat verschil is groter dan het klinkt.

En onderweg naar huis, door de stille Amsterdamse straten, voelde ik iets wat ik al heel lang niet meer had gevoeld. Dat nuchtere, licht tintelende besef dat intimiteit helemaal niet dood is. Dat het gewoon soms even niet de goede vorm vindt.

Mensen denken dat directheid plat is. Dat het betekent dat er niks achter zit. Maar dat is omdat ze directheid alleen kennen als gebrek aan respect, als iemand die gewoon zijn zin wil zonder rekening te houden met een ander. Dit was het tegenovergestelde. Dit was directheid als volwassenheid. Als twee mensen die precies weten wat ze willen en daar eerlijk over zijn, zonder er een toneelstuk van te maken.

En ik denk dat dát is waarom het me is bijgebleven. Niet als ego-boost. Niet als stoer verhaal voor bij het bier. Maar als een kleine, stille reminder aan mezelf.

Mijn cynisme was niet dat ik alles al had meegemaakt. Mijn cynisme was dat ik al een tijdje niets echt meer had laten binnenkomen. Niets had laten landen. Ik deed mee, maar ik hield alles een beetje op afstand, uit gewoonte, uit zelfbescherming, uit die blasé houding die je aanneemt als je te vaak teleurgesteld bent. Gewoon met huid, taal en aandacht aanwezig zijn bij iemand anders, dat was ik ergens kwijtgeraakt.

Die avond had ik het even terug.

Ik ging naar binnen met lage verwachtingen en een hoofd vol voorbehouden. Ik kwam thuis met iets onverwachts: het geloof dat onze generatie nog steeds in staat is tot echte intimiteit,ook als die intimiteit geen groots verhaal hoeft te zijn, geen aankondiging, geen relatiestatus, geen vervolg.

Soms is het gewoon een avond in De Pijp, een glas wijn, iemand die je echt ontmoet.

En soms is dat meer dan genoeg.