Wie is de Shrek van Oranje?

Er is weer een nieuw woord uitgevonden voor iets dat al eeuwen bestaat: shrekking – daten onder je stand uit behoefte naar rust en stabiliteit. Ik vind ‘daten onder je stand’ niet zo aardig om te zeggen, maar we kennen allemaal wel het stereotype jonge vrouw aan de arm van een buitenproportioneel onaantrekkelijkere en vaak veel oudere man. Daten onder je stand omdat je beter behandeld zou worden, zie ik niet los van daten met een knetterdikke portemonnee. Vorig jaar stond ik op Ibiza airport achter een stel waarvan ik niet zeker wist of het vader en dochter waren, tot de oude bes in skinny jeans de veel jongere, schaarsgeklede vrouw voor mijn ogen begon te tongen. De outfit-mismatch alleen al vormde een totaal verdachte discrepantie. Natuurlijk zou het in potentie nog steeds zijn dochter kunnen zijn, maar daar ga ik gemakshalve maar even niet vanuit.

Mijn eerste reactie is eigenlijk altijd: ‘Kijk, een golddigger!’ Ik geef toe, het is heel oppervlakkig dat ik ervanuit ga dat knappe vrouwen niet op lelijke en/of oudere mannen vallen, zonder dat daar een financieel motief achter zit.
Een bloedmooie kunstenares uit Parijs trouwde afgelopen zomer met een leuke vent, maar de face card matchte niet (‘face card’ is een populaire social media slangterm die verwijst naar een opvallend mooi of aantrekkelijk gezicht). Vanuit mijn achterdocht begon ik meteen onderzoek te plegen om uit te vissen of het echte liefde zou zijn, of dat de bankrekening van haar kakelkersverse man was verkozen boven visuele en misschien ook fysieke aantrekkingskracht. Dat hij misschien hartstikke intelligent en grappig is, en dat óók aantrekkelijk is, was ik even vergeten.

Maar volgens mij daten de meeste mensen vaak wel zo’n beetje in een realistische league. Vandaar dat het opvalt als er een disbalans wordt geconstateerd. Zo weet ik bijvoorbeeld dat ik heus niet lelijk ben, maar dat mannen van het kaliber Jacob Elordi niet helemaal bij mijn voorkomen passen.

Meiden lieten zich vol trots oppikken door voetballers die het als simpele dakdekker bij diezelfde meiden nooit hadden gered

Vanwege het aanstaande WK deed ik een rondje Google naar de Oranje-spelers. Eens even kijken wie straks ons land op de grasmat vertegenwoordigt. In de voetbalwereld komt ‘shrekking’ ook voor. Ik kan dat zeggen, want ik heb zelf in het wereldje gezeten. Althans, als vriendin dan wel scharrel van een profvoetballer. Het was zo’n twintig jaar geleden de poule waar mijn besties en ik in verkeerden.

Nou is het gros van die spelers echt geen acht, negen of tien, maar hun geld en status natuurlijk wel. Dat heft het een en ander weer op, zoals dus bijvoorbeeld het uiterlijk van Lord Farquaad. Zo zag ik meiden die zich vol trots lieten oppikken door voetballers die het als simpele dakdekker bij diezelfde meiden zeker niet hadden gered.

Hier heb ik het al vaker over gehad, maar ook in mijn eigen vriendenkring overwegen sommige vrouwen weleens om te downdaten puur voor de financiële rust. Zij zijn het zat om nog steeds hun eigen broek op te houden, torenhoge lasten alleen te dragen en aan het eind van de maand een week over te hebben. Op de prioriteitenlijst worden wat zaken geschrapt en vervangen voor dingen als een fatsoenlijke auto en de bereidwilligheid om hen van stabiliteit te voorzien. Geinig eigenlijk als ik kijk hoe onafhankelijk ze aan de andere kant ook willen zijn.

Vorige maand schreef ik dat vrouwen om me heen en ik liever single blijven dan ons te conformeren aan een man met een traditioneel plaatje in zijn hoofd. Aan de andere kant zijn we doodmoe en toe aan liefde en evenwicht. Maar als dat evenwicht alleen bestaat doordat Shrek de hypotheek, zuurdesembroden en luxe vakanties betalen mag, dan vraag ik me af wie er uiteindelijk de lelijkerd is in dit transactionele en onromantische verhaal.

Meer columns van Ginny lees je hierrr.